Vrijdag morgen om ongeveer 8 uur zijn we ( 18 mannen en één vrouw) vertrokken voor onze jaarlijkse meerdaagse toertocht. Het verzamelpunt zou eerst bij het Sprookjeshof zijn maar ze wilden daar het café niet open doen op de vroege morgen voor een paar klanten. Vanwege dit probleem is er even snel een nieuw café geopend met de naam Café Woudstra aan de Groningerstaart. Echt een unieke plek en de koffie met cake is ook nog gratis. (Familie Woudstra namens de club bedankt voor de goede ontvangst).

Na een redelijk snelle snelweg rit zaten we bij Nieuwegein aan ons tweede bakje koffie. De reis ging spoedig verder richting Zeeland via twee pondjes en een toltunnel. De bediener van de tolpoortjes van de tunnel had kennelijk een hekel aan motorrijders want deze Willie Wortel zette de automatische borden met maximum snelheid op 30 km/uur, ja je leest het goed. En we waren nog wel van plan om eens lekker te genieten van het uitlaat geluid van de motoren in een tunnel, bij 30 komt daar natuurlijk geen zak van terecht.

Na een korte stop bij een of andere Mac Donald gingen we verder via het werkeiland van Neeltje Jans richting Middelburg. O ja op het werkeiland zijn we ook nog geflitst, gelukkig niet voor de snelheid maar voor een groepsfotootje.

Na in Middelburg nog even genoten te hebben van het mooie plein met bijzondere kerk, werd de reis vervolgd naar de nieuwe tunnel onder de Westerschelde door. Dit is ook een toltunnel maar één met een leuke juffrouw in het tolhokje. Nadat Karl voor de hele groep betaald had bleek dat er maar één motor per keer door de slagboom mocht !! Dit betekent doorrijden tot aan de dichte slagboom en wegsprinten op het moment hij open werd gedaan door de genoemde juffrouw. Nou al snel waren Jan en ondergetekende aan de beurt en we stonden naast elkaar met de gedachte tegelijk op te trekken voor een sprintje ! De juffrouw wilde dit voorkomen en riep: “STAAN BLIJVEN JIJ”. We zijden heel laconiek: "dacht het niet", waarop de juffrouw extra kracht aan haar woorden gaf door met haar vinger te wijzen en drie keer dezelfde zin te herhalen met toenemend stemvolume. We hebben toen toch maar geluisterd.

In de tunnel kon eindelijk op de juiste manier genoten worden van het uitlaat geluid van de motoren op hogere toerentallen.

Al snel werd de Belgische grens bereikt, de overgang van Nederland naar België is best wel groot: straten slechter, huizen en tuinen rommeliger en onoverzichtelijke kruisingen. Bij ons wordt bv een slechte weg aangeduid met het verkeersbord [slecht wegdek] in België heet dat dan [vervormd wegdek]. Je moet zelf maar bepalen of je het wegdek slecht vind of niet. Dit hebben we dan ook getest en met een leuk vaartje zie je duidelijk het verschil tussen een toerbuffel en een buikschuiver door de opveerhoogte te beoordelen van de betreffende motorpiloot.

Karl, onze voorrijder, wist uitstekend de weg ( hij was al een keer in Oudenburg geweest, bleek achteraf), zodat we om ongeveer 6 uur aankwamen bij het Motorhotel. We keken onze ogen uit daar in dat hotel, grote ruime zitruimte om te eten bijvoorbeeld met de juiste atmosfeer, grote ruime bar, poolbiljart, grote BBQ, en als klapper op de vuurpijl, je kon je motor binnen parkeren naast de deur van je kamer, waarbij ‘s avonds een blauwe verlichting boven de motoren voor een leuk sfeertje zorgde.. In de zelfde ruimte waar de motoren geparkeerd stonden was een ruimte gemaakt in Mexicaanse stijl waar je je kon douchen. Kijk maar op de foto’s van de website van het Motorcycle Hotel van Groenedijk ( www.grd.be). Er waren alleen tweepersoons kamers, iedereen moest dan ook een slaapje regelen. Het hotel was vol, dat betekende dat er zeker, pak hem beet, een stuk of  75 motoren stonden. Na het parkeren van de motor en het incheckritueel smaakte het Belgisch biertje op het terras wel erg lekker.

Het avond eten bestond uit 5 soorten vlees wat jezelf klaar moest maken op de BBQ aangevuld met piepers, groenten en o ja soep vooraf. Al met al een lekkere maaltijd.

Na het eten hoe kan het ook anders kwam het bier op tafel, we hadden zelfs een jarige in ons midden: Jan Willem werd 53 jaren jong, nogmaals van harte gefeliciteerd. Naast ons zat een grote groep Belgen waar gezellig mee geouwehoerd werd. De voorzitter van de Belgische motorclub wordt in België president genoemd, wij moeten deze titel ook maar overnemen dus, vanaf nu heet onze Bert:  president Bert.

Na een lange avond met ( te) veel bier, voor sommigen werd het wel heel laat, komt dan de eerste nacht. Je moet maar afwachten wat er dan ‘s nachts gebeurt, ik had verwacht dat er wel een rare Belg zou zijn die midden in de nacht zijn motor zou starten voor de deur  van iemands kamer, maar dat gebeurde gelukkig niet. Wat wel gebeurde waren zeer luidruchtige Belgen om een uur of 4 in de nacht die naar het leek de balkons af wilden breken, zo’n lawaai was dat. Wat er precies gebeurt was is nooit helemaal duidelijk geworden, ze waren de volgende morgen wel erg rustig. Dit gold trouwens ook voor ons. Het ontbijt was trouwens perfect, inclusief lekker eitje en lekkere broodjes. Om 10 uur vertrokken we voor de tocht. Bert had een verrassingstocht uit gezet, naar bleek was de tocht ook een verassing voor hem zelf. Wat een beetje jammer was is dat de wegen en het landschap in de beurt van het Hotel zich niet erg lenen voor leuk bochtenrijden. We moesten dan ook eerst een eindje rijden voordat de wegen een beetje leuk werden.  Bert loodste ons op een perfecte manier naar de Vlaamse Ardennen, ik wist niet dat die er ook waren. Het routegevoel van Bert is trouwens selectief of het ligt aan zijn motor die soms zomaar naar links trekt, in ieder geval we reden met z’n allen een klein stijl doodlopende weggetje in. Wat stond er bij het weggetje ? juist ja een etablissement met de naam: ……” Het Konijntje” .

Eten is trouwens in België ook een hele onderneming, zit je eindelijk op een terras blijkt dat de kok naar huis is. Dan maar weer doorrijden naar een volgend leuk café. Trouwens wel lastig dat ze daar alleen maar Frans spreken. Dat leuke café kwam wel, echter het bleek wel de dag van te voren net geopend te zijn, ik denk dat wij de eerste klanten waren want de hele familie zat al voor het raam te kijken om te zien hoe hun eerste klanten op het terras plaats namen. De menukaart was best wel uitgebreid, maar wat wilden de meeste eten? Juist ja, een omelet en deze stond niet op de kaart, geen probleem zei gelukkig het meisje van de bediening ( zij was trouwens de enige die Nederlands sprak van  de familie ). Zo kwamen er na een tijdje een aantal omeletten op tafel en een pannetje mossels voor Chris.

Na een leuk aantal kilometers over bochtige weggetjes komt natuurlijk een moment dat er getankt moet worden, ja ja, tanken in België. Alle pompen in België accepteren alleen maar een speciaal Belgisch pasje; en laten wij die nu net niet hebben. Als je tank leeg is en je staat naast een automobilist die wel kan tanken dan is het logisch dat je hem vraagt om een beetje benzine, je geeft hem 10 Euro en tankt jouw tank er even bij. Nou nee hoor, deze Pinokkio zag dit niet zitten en zij botweg dat dit niet kon en kwakte het vulpistool terug in de gleuf van de tank, wat een lul hè Martin. Na even wachten bleek er toch een vriendelijke man te zijn die ons wel wilde helpen ! ik weet niet hoe hij heet maar nogmaals bedankt voor de goede hulp. Oké na deze tankperikelen werd de tocht weer voort gezet. Vlak voor het eind van de tocht hebben we ons opgesplitst in twee groepen, de ene ging richting het strand van Oostende via Nieuwpoort en de andere helft ging nog even een terrasje pikken in Brugge. Het avondeten was weer goed en met een gevulde maag is het aangenaam om aan de bar te hangen. Een klein groepje had het idee opgevat nog even een avondritje te maken naar Oostende, achteraf blijkt het rijden in het donker tegen te vallen want de 4 rijders raakten elkaar kwijt in Oostende, achteraf is het wel weer goed gekomen met Berla, Anjo, Lambert en Luciano.

Tijdens de avond maakten zich een paar zorgen om de hoogte van de rekening, online was te zien op het scherm van de kassa computer hoeveel euro er per kamer afgerekend moest worden. Later bleek dat Karl de kamerkosten nog moest betalen en deze stonden toen nog gewoon op de rekening. Gevraagd werd dan ook door Friedrich geloof ik of je ook kon pinnen. We kwamen er achter dat Belgen het woord pinnen niet kennen, want we kregen met z’n allen pinda’s geserveerd. (Pinnen heet in Belgie: betalen met CCB ofzo). De pinda’s smaakten in ieder geval goed. Voor een paar jongens was het wel weer laat geworden, Chris en Filip namen de luxe op zich om uit te slapen tot 5 minuten voor het geplande tijdstip van vertrek voor de terugreis. ( of bedoel ik met uitslapen, verslapen). De Belgen waren ook rustig die nacht want we hebben ze niet weer gehoord.

De terugtocht verliep erg goed, via Antwerpen zijn we door de toltunnel bij Antwerpen richting Breda gereden, daar even koffie gedronken en een groepsfoto gemaakt. Ja Karl, de groep was groot en jouw toestel was klein en je wilde alles op één foto. Software matig kon jij drie foto’s tot een panorama foto breien zei je nog. Jan wist een meer praktische oplossing: hij liet zien dat je gewoon een tiental meters van de groep af moet gaan staan en dan past alles er wel op !

In de buurt van Breda zagen we wel erg veel shoppers rijden van het bekende merk H-D, bleek er een treffen te zijn in Breda i.v.m. het 100 jarig bestaan van het merk. 

Na de tweede stop in de buurt van Utrecht haakte Kees af ( voor een slipcursus in Zandvoort of zo) en reden wij door naar Zuidlaren. Bij Assen is vast komen te staan dat er maar één is die de snelste motor heeft  voor de sprint van 100 naar 200 km/h, en dat je daarvoor wel over ervaren schakel technieken moet beschikken. Op het terras van het Sprookjeshof ging na een laatste consumptie ieder weer naar moeder (of) de vrouw. Al met al een zeer geslaagde meerdaagse tocht die (gelukkig) zonder problemen is verlopen. Bestuur bedankt voor de goede organisatie en volgend jaar ? : Bestaan we 10 jaar. Er werd al gefluisterd dat we in 2004 iets speciaals gaan doen met de meerdaagse tocht.

Door Henk Bruining