Voorwoord

In het kader van het 10 jarig jubileum van de motorclub is besloten gedurende de meerdaagse toertocht er geen drie maar vier dagen op uit te trekken. In plaats van twee nachten in hetzelfde motorhotel zullen we nu van motorhotel naar motorhotel rijden. De eerste overnachting is in het Landhotel Rauber in het plaatsje St. Wendel in omgeving van Saarbrücken. Vanaf hier wordt de rit vervolgd via het schitterende Route du Crête naar Moto-Hotel Du Col de Bussang in het plaatsje Col de Bussang in Frankrijk. De derde dag wordt de reis voortgezet naar herberg “ Au Bon Vivant” te Vesqueville in Belgie. Op de vierde dag vangt de thuisreis aan, waarbij we met name op het laatste gedeelte weer kilometers zullen maken op de grote wegen.

Dag 1

Daar we om 8 uur ’s morgens vertrokken kon er geen koffie worden gedronken bij Sprookjeshof. Daarom werd vooraf besloten te verzamelen bij het Van der Valk Motel te Assen. We hadden begrepen dat er 14 personen mee zouden gaan en er waren er nog maar 11. Al snel werd duidelijk dat Jan de vorige avond bij zijn final check een spijker in zijn band had aangetroffen. Daar de spijker van matige kwaliteit was leek het Jan toch verstandig de band vooraf te vervangen. Dit kon echter pas vanaf 08.00 bij Profile Tyre Center in Assen. In overleg werd besloten dat de hoofdgroep op tijd zou vertrekken en dat Jan na zou komen, hetgeen met zijn motor geen problemen op mag leveren. Ronald en Gerben waren zo solidair met Jan mee te rijden. Voor Ronald had dit nog wel even een staartje daar een auto op een parkeerterrein achteruit reed en zijn auto op het spatbord van Ronald parkeerde. Het is dan wel een zeer forse motor maar hier kon het spatbord toch niet tegen. Na improvisatie met duckttape (zou later nog wel vaker van pas komen) kon het drietal de reis toch vervolgen.

Na de koffie begon de hoofdgroep aan de eerste etappe van deze vierdaagse tocht. De eerste dag werd voorgereden door Karl. Het weer was ronduit geweldig en ook de voorspellingen voor de komende dagen logen er niet om. Met zeer goede zin togen we dus zuidwaarts. De eerste dag zou er ongeveer 550 km moeten worden afgelegd. Deze afstand werd grotendeels via de grote wegen gereden om toch redelijk op tijd in St. Wendel te zijn. Zonder problemen kwamen we bij de eerste koffiestop. Op het moment dat we bijna weer zouden vertrekken zagen we drie bekende motoren het tankstation binnenrijden. Jawel, het waren onze drie spijker en duckttape vrienden. Zoals al verwacht hadden zij dit traject “iets” sneller afgelegd dan de hoofdgroep. In gemeenschappelijk overleg werd besloten dat zij nog wel een kopje koffie mochten drinken. Hierna werd de reis vervolgd met 14 motoren.

Tijdens de laatste stop in Duitsland besloten enkele leden van onze club dat we ook vandaag wel even stukje om konden rijden om een leuk weggetje mee te pikken. Dit stukje bleek echter “maar” 70 km te zijn, hetgeen wel weinig is als je al ruim 550 km hebt gereden. Op een gegeven ogenblik moest er toch wel nodig worden getankt daar enkele motoren bijna op benzinedamp reden. Aangekomen bij het tankstation bleek echter dat de stroom in een omtrek van ca. 50 km was uitgevallen en er dus niet getankt kon worden. Na ca. 30 minuten te hebben gewacht werd besloten benzine van de Pan Europeans over te hevelen naar de choppers. Even later konden bij een volgend tankstation alle motoren weer worden afgetankt. Dat op tijd tanken belangrijk is zou later nog wel blijken. In het plaatsje Thungsten bleef een gedeelte van de groep een beetje achter door het vele verkeer. Bij de volgende kruising was de voorste groep echter nergens te bekennen. Hier stonden we nu met ca. 8 motoren zonder voorrijder en een kaart van de omgeving. Op goed geluk zijn we maar een richting op gereden. Toen we echter het plaatje Piesdorf (ja, ja) inreden kwamen we tot de ontdekking dat we hier een half uur geleden ook al waren geweest. Toch maar weer de andere kant op. Bij de eerste kruising zagen we Koos rijden. Hij was de uitverkorene van de voorste groep om het restant van de groep weer op te zoeken. Met Koos voorop waren we snel weer bij de koplopers en vervolgden we weer met 14 motoren de rit. Tijdens deze rit was er nog een klein incident toen iedereen plotseling moest remmen. Luciano zag dit iets te laat en moest vol in de ankers. Daar zijn voorwiel hierbij weggleed viel de motor op de rechterzijde. Daar het stapvoets ging was de schade beperkt tot een beschadigde treeplank (ja, ja een Harley heeft een treeplank) en een defecte koplamp. Hij kon de reis gelukkig zonder problemen vervolgen.

Aangekomen bij het Motorhotel werden de motoren gedeeltelijk buiten en gedeeltelijk onder een soort carport geparkeerd. Bij binnenkomst werd gevraagd of we zuzammen oder getrennt wilden slapen. Daar Wim dacht dat het om het delen van een kamer ging zei hij gelijk zuzammen, omdat dat veel gezelliger is. De man bedoelde echter of we in een twee persoonsbed (zusammen) of een éénpersoonsbed (getrennd) wilden slapen. Door nog een snelle wisseltruck met de sleutels uit te halen heeft Wim toch weten te voorkomen dat hij lepeltje-lepeltje met Friedrich in 1 bed moest slapen. Het mag duidelijk zijn dat dit Wim dit nog circa drie dagen aan heeft kunnen horen.

Na een goed warm buffet zijn we naar de bar gegaan. Het was hier vrij rustig. Friedrich vroeg aan het meisje achter de bar (Petra) of hij drie Kûsschen mocht. Tot onze verbazing kreeg hij die ook nog, echter wel in de vorm van drie kleine flesjes met een soort Feigling. Daar we de volgende dag een lange tocht voor de boeg hadden is iedereen op tijd naar bed gegaan.

Dag 2

Volgens afspraak stond iedereen om 07.30 uur op en we waren om 08.00 uur beneden om te ontbijten. In tegenstelling tot Petra was onze gastvrouw deze morgen uitermate sacherijnig. Maar dat mocht de pret niet drukken want het weer was wederom geweldig en we hadden vandaag een schitterende rit voor de boeg. In tegenstelling tot voorgaande jaren moesten we nu wel onze bagage meenemen daar we ’s avonds in een ander hotel zouden overnachten.

Deze dag was Bert de voorrijder en de route zou beginnen in Oberthal slechts enkele kilometers van het vertrekpunt. Bert zag echter een grote ronde koeltoren staan en dacht het is misschien wel leuk deze even aan alle kanten te bekijken. Op zich een goed idee, maar om dit nu te doen met een straal van ruim 15 km vonden veel medelotgenoten toch wel aan de ruime kant. Achteraf bleek dat we,voordat we bij het vertrekpunt in Oberthal waren, reeds 70 km hadden omgereden en dat de koeltoren er aan alle kanten identiek uit zag.

Na een zeer mooie rit over stijgende, dalende en slingerende wegen kwamen we bij een pleintje waar de eerste koffiestop werd gehouden. Op het moment dat we zouden vertrekken zaten Karl en Gerben al snel op hun motor. Plotseling kwamen er echter zeer donkere wolken aandrijven en begon het keihard te regenen. Iedereen zocht snel weer een droog plekje onder de luifel bij het restaurant. Karl en Gerben dachten slim te zijn om even snel naar een tankstation te rijden om daar te schuilen. Het was echter heel vervelend voor hun dat het stoplicht pal voor het terras maar niet op groen wilde springen en de hele groep Karl en Gerben uit (of toe?) stonden te lachen hoe zij in minder dan een minuut doorweekt waren. Het tankstation bleek zeer lastig te vinden. Gerben kwam dan ook na 1 rondje door het dorp al weer terug. Van Karl ontbrak echter elk spoor. Daar we hem niet achter konden laten zijn we diverse malen door het dorp heen en weer gereden. Opeens kwamen we Karl weer tegen. Hij had een (zeer klein) tankstation gevonden en nam meteen weer de leiding (hulde). Na het tanken besloten we toch onze regenpakken aan te trekken. Na ca. 20 minuten werd het droog en daarna hebben we geen regen meer gehad.

Daar Luciano een nieuwe motor had gekocht wist hij nog niet of je er ook off-the-road mee kon rijden. En als je het niet probeert zul je het nooit weten zal hij gedacht hebben toen hij in de bergen ineens binnendoor stak terwijl de rest de weg vervolgde. ’s Avonds gaf hij aan dat een Harley toch geen off-the-road machine bij uitstek is. Tijdens een stop bij een plateau met een schitterend uitzicht werd nog even een groepsfoto gemaakt, waarna de laatste etappe werd vervolgd naar Col du Bussang. Een paar kilometer voor het hotel moest Wim nog even een vrachtwagen inhalen. Tot zijn verrassing bleek dat de vrachtwagen niet was af te schudden en zelfs bij het hotel nog achter hem zat. Het was echt niet normaal hoe deze vrachtwagen de berg afdenderde.

Om 19.15 uur waren we bij hotel Hotel Du Col de Bussang in het plaatsje Col de Bussang in Frankrijk. Uit de grond van mijn hart moet ik zeggen dat het rijden van de Route du Crête een schitterende ervaring was. De motoren konden worden gestald in een oude ingestorte tunnel. De slaapplaatsen werden weer verdeeld waarbij Anjo de nacht bij Berla door mocht brengen. Nadat de bagage naar de slaapkamers was gebracht dronken we buiten nog een paar bierjes, waarna we aan tafel konden. Na het eten bleven we in het café hangen om nog wat te drinken. Aan de stamtafel bladerden Friedrich, Filip en Wim nog wat in de motorblaadjes. Ineens begon Friedrich te glunderen toen hij ontdekte dat in enkele blaadjes wel heel veel schaars geklede dames stonden. Dit maakte het feit dat er in het café geen dames aanwezig waren weer enigszins goed. De eigenaar van Col de Bussang was vrij streng en om 12.00 uur stipt werd het café gesloten, hetgeen we geen probleem vonden daar er ook de volgende dag weer op tijd gereden moest worden.

Dag 3

Na ’s ochtend weer op tijd te zijn opgestaan konden we beneden ontbijten. Deze dag zou de tocht vervolgd worden naar herberg “ Au Bon Vivant” te Vesqueville in Belgie. Voor de meeste mensen was dit een bekend adres daar we ook in het jaar 2000 hier twee nachten hadden doorgebracht. Gedurende het eerste gedeelte van de reis was het landschap (bergen) nog gelijk aan dat van de vorige dag. We konden dan ook weer naar hartelust optrekken, schakelen, remmen en niet te vergeten sturen. Na het eerste gedeelte kwamen we in een wat vlakker gedeelte. De bochten in de weg waren niet meer zo scherp, maar betroffen zeer lange doorzettende bochten. Met name door de vlotte rijstijl van de voorrijder was ook het nemen van deze bochten weer een belevenis. We kwamen langs plaatsen waarvan ik ze zonder noteren niet na zou kunnen vertellen, zoals Remiremont, Xertigny, Mirecourt, Vézelize, Longuyon, Houdrigny, Tintigny en Neufchatâeau.

Na de nodige kilometers moest er worden getankt. Daar Karl een “zeer” grote tank heeft vond hij het niet nodig te tanken. De choppers moeten toch weer eerder tanken moet hij hebben gedacht. Het blijkt echter dat er met name op zaterdag maar zeer weinig tankstations open zijn in deze omgeving. We konden dan ook nergens een tankstation vinden welke open was. Op een gegeven ogenblik stopte er een Fransoos met zijn motor en was zo vriendelijk ons even de weg te wijzen naar het dichtstbijzijnde tankstation. Wij dachten dat deze enkele kilometers verder op zou liggen. De Fransoos bleef echter maar doorrijden en passeerde dorp na dorp zonder te stoppen. Nadat we zelfs Luxemburg binnen reden begonnen we toch wel te twijfelen aan de intenties van onze vriend. Na ruim 40 km stopte hij echter trots bij een tankstation en gaf met een brede smile aan dat dit tankstation de goedkoopste was van de hele omgeving. Dit kon hij echter maar aan drie personen vertellen daar de rest het tankstation niet had gehaald. Karl was namelijk op het laatste gedeelte zonder benzine komen te staan. Karl? Ja die Karl met die grote tank. Het bleek dat de etappes voor en na het tanken net iets te lang waren om deze zelfs met een Pan European te kunnen overbruggen. Na het overhevelen van benzine uit de tank van Filip kon Karl de reis vervolgen naar het tankstation. Hier kon inderdaad zeer goedkoop worden getankt voor ca. € 0,90 per liter.

Zonder verdere problemen kwamen we tegen de avond aan bij herberg “ Au Bon Vivant” te Vesqueville. De motoren konden hier net als de vorige keer in een schuurtje worden gestald. De eigenaar stond hier bij als een volleerd politieagent om alles in goede banen te leiden. De slaapplaatsen werden weer verdeeld waarbij Anjo wederom de nacht bij Berla door mocht brengen. Het was dus wel goed bevallen. Het weer was nog zo goed dat we buiten weer een paar biertjes hebben gedronken. Hierna konden we aan tafel en hebben na zo’n lange dag wederom genoten van de goede maaltijd. Na het eten bleven we in het café hangen om nog wat te drinken.

Dag 4

Na het ritueel van opstaan, ontbijten en het opladen van de bagage waren we gereed om te vertrekken. Daar er van het geld wat we hadden ingelegd nog wat over was werd besloten voor iedereen een T-shirt van “ Au Bon Vivant” te kopen als herinnering aan deze gedenkwaardige tocht. Bij de laatste inspectie bleek dat er een boutje uit de koplamp van Luciano was getrild. Daar onze club standaard over duckttape beschikt werd ook deze koplamp hiermee vastgezet. Bij het starten bleek echter dat de “stroomdoos” (ik weet niet of Bonzo ook altijd deze doos bedoeld) van de Harley leeg was. Zou dit dan toch komen van de gele bougiekabels? Na de motor te hebben aangeduwd (zweten hè Friedrich en Lammert?) waren we gereed om te vertrekken, met Ronald als voorrijder. Hier moet mij nog van het hart dat ik respect heb voor de manier waarop Luciano de snelle scherpe bochten op deze toertocht heeft genomen. Ik zou hem dit met deze Harley niet na kunnen doen.

Zonder verdere problemen zijn we naar Zuidlaren gereden om bij Sprookjeshof nog wat na te kletsen. Dan was toch het moment gekomen dat we afscheid moesten nemen om de draad van het gewone leven weer op te pakken.

Nawoord

Al met al kan worden gesteld dat het een zeer geslaagde vierdaagse tocht is geweest. Het nadeel van het rijden in de Vogezen is dat je er achter komt dat het motorrijden in Nederland (recht en vlak) toch wel een stuk saaier is. Maar ja, een reden des te meer om volgend jaar weer van de partij te zijn.

Hierbij wil ik Karl, Bert, Gerben en Ronald bedanken voor het voorrijden. Tevens verdient Karl complimenten voor de manier waarop hij de kas beheerde en nagenoeg overal voor de gehele groep heeft afgerekend. Voor de mensen die niet mee zijn gegaan omdat ze de tocht te duur vonden kan ik zeggen dat we er veel meer voor terug hebben gekregen dan we ooit hadden kunnen vermoeden.

Wim