Terug

Donderdag 7 september was het dan zover; de jaarlijkse meerdaagse tocht.

Na wekenlange mentale voorbereiding en diverse malen de tanktas voor proef te hebben ingepakt ging de meerdaagse eindelijk van start.

In tegenstelling tot eerdere berichtgeving bleek het vertrek vanuit hotel van der Valk in Zuidbroek te zijn.

(Berla) Terwijl ik de motor buiten zette, kwam Lolke voorbij om, samen met de jongens van de Esweg, te vertrekken.

Gauw de jas aangetrokken, regenbroek (nog) niet en in de achtervolging richting Zuidbroek voor de noodzakelijke koffie.

De opkomst was goed, de club die deze monsterrit aandurft bestaat uit 19 personen waarvan 3 dames.

Na telefoonnummers te hebben uitgewisseld en de noodzakelijke spelregels te hebben afgesproken gingen de gaskranen, evenals de hemelsluizen, open.

(Vrijwel) iedereen was voorzien van uitstekende regenkleding welke na 1, 10, 60 of 90 minuten begon te lekken. Bij het eerste verkeerslicht werden er zelf al laarzen leeggegoten.

Ik dacht aan een uitspraak van een fanatieke motormaat; elk weer is motorweer.

Bert Brals was deze 1^e dag voorrijder en wist uitmuntend deze plaatselijke regenbui tot halverwege Duitsland te volgen.

Ondanks de afspraak met volle tank te vertrekken was er iemand die na 80 km ernstig behoefte kreeg om te tanken. Bijzonder dat een motor 3x zoveel benzine zuipt als je de choke open laat staan.

Tegen de middag werd het eindelijk lichter in de lucht en hebben we een wegrestaurant opgezocht om te eten en lekker warm te worden. Natte jassen, broeken en handschoenen werden uitgehangen. Sommigen maakten zelf gebruik van de aanwezige wasdroger.

Het eten en de hete koffie vielen er goed in. Inmiddels was het buiten zelfs droog geworden dus hebben we nog even gewacht op de plaatselijke bui en konden we onze weg in de regen vervolgen.

De laatste 60 kilometer klaarde het gelukkig op en werden de wegen ook bochtiger, de Harz diende zich aan. Nog even volop genieten van lekkere brede stuurwegen.

Het einddoel van deze dag kwam in zicht; St. Andreasberg.

Het hotel was prima en na een heerlijk warme douche en een groot glas bier werd het eten geserveerd. Sterke verhalen kwamen al snel over tafel en na de nodige schnaps zijn we lekker gaan slapen.

De volgende ochtend was het droog maar fris. Afspraak was om tegen 9:00 te vertrekken (bijna) iedereen stond gereed. Gerben Bokma gaf ons gelijk een goede warming-up. Na een uurtje kwam ook het zonnetje er lekker bij en dit was, samen met de mooie bochtige wegen, volop genieten.

De route was op de tank geplakt en leek goed voorbereid, helaas liepen we vast in Leipzig.

Veel kruispunten, rotondes en verkeerslichten tijdens de middagspits. Dankzij 2 Tomtom’s en 1 Garmini konden we, na een korte rondrit door de stad, toch richting Tsjechie komen.

Na een uitgebreide paspoort controle, bij de grensovergang Hrensko-Schmilka, hebben we de route naar het hotel vervolgd.

Dat Tsjechen vriendelijke mensen zijn blijkt al naar een paar kilometer. Veel (vooral blonde) dames zwaaien uitbundig naar onze club motorrijders, uiteraard wordt er ook teruggezwaaid.

Tijdens het laatste stukje werd er een klein navigatie foutje gemaakt, dit valt de voorrijder echter totaal niet te verwijten, deze volgt immers blindelings de gesproken aanwijzigen op. Het vertrouwen in de Garmini werd opgezegd en we hebben ons laten leiden door de toverdoos van Jan.

Jan bleek overigens een uitmuntende voorrijder te zijn in dit bergachtig gebied. In no-time stonden we stil voor een groot kasteel. Dit bleek ons hotel voor deze nacht te zijn.

Het (deels) gerestaureerde kasteel had 45 kamers en behoorde vroeger aan een graaf met een erg groot gezin.

Na verwelkoming door Monica en het invullen van de papieren konden we een kamer uitkiezen, ik koos voor de grootste kamer met 6 bedden, dit in tegenstelling tot de overige hotels waar ik steeds het kleinste kamertje kreeg.

Na een gezamelijke douche gingen we aan het diner. Dit bestond uit een echt Tsjechische gerecht; Goulash met witbrood en zoete zuurkool, dit was wel iets anders dan in het vorige hotel maar het vulde de hongerige magen prima.

De halve liters bier kosten slechts 1 euro en smaakten, zeker in combinatie met de Jagermaister van Rene, prima. Na wat gezellige stoere verhalen en een potje dart zijn we op zoek gegaan naar onze kamers, slaap lekker.

’s Ochtends vroeg op want een lange dag stond voor de boeg.

Na de dagelijkse routinecontrole van de motor en een groepsfoto voor het hotel, zijn we omstreeks negen uur vertrokken.

Onze voorrijder Karl Schot laat ons zien dat Tsjechie leuke kleine bochtige wegen heeft. Soms worden de kuilen in de wegen zelf gevuld met klinkers, ook sommige automobilisten gedragen zich “bijzonder” hierdoor blijft het lekker spannend op de weg.

Na een gezellige koffiestop en een bezoek aan een “echte” Tsjechische markt, waar vooral door de mannen uitgebreid werd geshopt, kwamen we bij de grensovergang met Duitsland.

Na de gebruikelijke paspoortcontrole konden we onze weg vervolgen, de wegen werden bochtiger en het tempo zat er lekker in.

Na een heerlijke lunch werd besloten om toch een “stukje” snelweg te pakken.

Altijd leuk, vooral in Duitsland. Er werd achter in de groep volop genoten.

Sprintjes van 80 – 160 of 100 – 200 km/h, achtervolging van een Porsche…….heerlijk.

Ook de “snelle” autobahnbochten lijken bij dit tempo net colletjes.

Een chopper moet, om dit tempo te kunnen volgen, wel getankt worden met V-power.

Uiteindelijk bracht Rene ons feilloos naar het hotel van de familie Schneider waar we werden verwend met een heerlijke maaltijd.

Zondag, alweer de laatste dag van deze tocht.

Het weer was wederom perfect en Karl heeft ons een mooi stukje Sauerland laten zien.

Op het terras, met uitzicht over de Diemelsee, hebben we genoten van koffie met een stuk heerlijk hausgemachte kuchen.

Na nog wat lekkere bochtige stuurwegen te hebben afgelegd was het tijd voor de volgende stop.

Bij dit familiebedrijf werd het geduld ernstig op de proef gesteld, gelukkig hadden we uitzicht op een

“racecircuit” waar diverse lokals op volle snelheid langskwamen.

Nog een klein stukje binnendoor en vervolgens via de A31 richting huis.

Terugkijkend op deze meerdaagse tocht; absoluut geslaagd en voor herhaling vatbaar.

Ondanks de grootte van de groep ging het rijden erg goed, geen pech, lege tanks of andere narigheid.

Misschien is het voor volgend jaar goed om de afstand tussen de hotels iets korter te houden zodat er minder kilometers op de snelweg hoeven worden afgelegd.

Bestuur, bedankt voor de geweldige inzet, organisatie en begeleiding en wie weet tot volgend jaar...