DAG 1: MAARTEN
“Voorrijder bepaalt en niemand weet het beter!”
Donderdag 6 september was het dan eindelijk zo ver. Lekker 4 dagen één
worden met je motor, genieten van de vrijheid en lol hebben met de groep.
Om goed acht uur kregen we onder het genot van een kopje koffie een korte
maar duidelijke uitleg over de rij- en gedragsregels. Deze regels kwamen ook
aan de orde op het kaartje dat Bert uitdeelde met daarop alle
overnachtingsadressen en de telefoonnummers van de voorrijders.We worden
steeds professioneler!
Om half negen is het zover. De 29 (!) motoren staan warm te draaien voor
vertrek. Het is een mooie, bonte, kapitale verzameling. Benelli, BMW, Honda,
Kawasaki, Suzuki, Yamaha; van een uitermate sportieve tot een optimale
toermotor.
We draaien de snelweg op om snel kilometers te maken richting Limburg. Op de
snelweg vormen we een lint van ruim 600 m! Iedereen die achterin rijdt
ervaart het harmonicaprincipe. Terwijl Bert keurig met een gangetje van 120
km/h voorin rijdt moet er achterin soms flink gas gegeven worden. Ik kom een
aantal keer in de buurt van de 180 km/h om de gaten weer dicht te rijden. De
mannen achter mij......
Het is prima motorweer. Af en toe zon, weinig wind en (bijna overal) droog.
Om kwart over elf zijn we al in Venray alwaar we onze eerste echte stop
maken. Koffie met iets erbij om klaar te zijn voor de leukere weggetjes.
Na de stop rijden we al snel Duitsland in en zeggen we de snelweg voorbij.
Heerlijk.
In Heinzberg besluit de zon accuut te gaan schijnen als we rond 2 uur het
terras bemannen. Heerlijk weertje; de motorbroek kan uit. Unaniem is het
oordeel dat het eten lekker is. Jan vond “ alleen de pepers wat lafjes”.
Na het middagmaal zijn we zodanig ingereden als groep dat we klaar zijn voor
de Ardennen. Dit is het echte rijden. Scherpere bochten, lijnen kiezen,
dalen, klimmen, remmen, accelereren. Tijdens een stop kan ik het niet laten
de achterband te inspecteren; waarom krijg in het onbereden randje aan de
zijkanten er niet af...... Linksom gaat nog wel maar rechtsom! Ga toch maar
eens meer oefenen met bochtenrijden.
Moe maar voldaan zijn we rond zeven uur in Vielsalm bij onze eerste
overnachtingsadres. Een door een Nederands stel grotendeels gerenoveerde
Motorherberg genaamd “Batton Rouge”. Tijd voor een biertje en napraten!
Alsof ze weten dat we ’s middags zwaar gegeten hebben krijgen we een prima
lichte maaltijd voorgeschoteld. Het bier en de verhalen stromen rijkelijk
die avond. Een geslaagde eerste dag. Op naar de slaapzaal. Lang geleden dat
ik met 17 mannen in een kamer geslapen heb. Mijn aangemeten oordopjes
bewijzen midden in de nacht ook de snurksymfonie van 4 of 5 clubleden (ik
zal geen namen noemen) voldoende te dempen waardoor ik weer in slaap kan
vallen.
Bert bedankt!
Op naar dag 2!
DAG 2: LAMBERT
Hier volgen de belevenissen van de 2e dag van de meerdaagse 2007.
Na een heerlijke nacht te hebben geslapen in Batton Rouge volgt, na het
ontbijt en de gebruikelijke groepsfoto, het startritueel waarbij vooral
geldt; first in last out. Een bepaalde Honda heeft last van een behoorlijke
zware vorm van ochtendhumeur, nadat deze is opgeklaard rijden we langs een
tankstation waar 2 motorrijders ons vriendelijk uitzwaaien.
We vervolgen onze weg vanuit de Belgische Ardennen met een lint van 27
motoren over mooie kleine wegen richting die andere motorspeeltuin, de Eifel.
In Alt Stadtkyll is het tijd voor een bak koffie met een apfelstudel, deze
valt niet bij iedereen goed. Maar dit had waarschijnlijk te maken met het
overmatige drankgebruik van de vorige nacht. De koffiestop was vooral
bedoeld om een beetje op temperatuur te komen maar dit was bij deze rijder
niet gelukt. Gelukkig bieden de verwarmde handvaten uitkomst. In de Eifel
was het weer wisselvallig maar toch voornamelijk droog. Dit was een goede
reden om het tempo op deze zalige weggetjes met vooral veel bochten een
beetje op te voeren.
De lunch hebben we in een schnellrestaurant genuttigd in Bad Neunen
Ahr-Ahrweiher. Hier kreeg je, als je tenminste je nummer kon onthouden, snel
een lekkere hap voorgezet. Op het pleintje voor het restaurant konden leuke
plaatjes worden geschoten van de bonte verzameling motoren.
Via een leuk aantal slingerwegen hebben we de route vervolgd naar ons
einddoel voor deze dag; “Landgasthaus zur Quelle” . Onderweg werd de groep
toch nog onbedoeld gesplitst, dit tot ongenoegen van de achterste groep die
zich toch behoorlijk achtergelaten voelde. Om dit te compenseren werd, na
telefonisch contact met de voorrijder, besloten de eindbestemming in de navi
te toetsen en op ons eigen tempo richting einddoel te rijden. Heerlijk!! Bij
aankomst in het hotel zagen we ook de 2 vriendelijk zwaaiende motorrijders
van vanochtend terug (Rene en Lucanne) Na de nodige biertjes en verhalen aan
de bar werden we getrakteerd op een heerlijke maaltijd.
Kortom een geslaagde 2e dag welke, ondanks vooraf twijfels bij zón grote
groep, perfect verliep. Dit is ook een groot compliment aan de voorrijder en
organisatie.
DAG 3: FILIP
Na een nacht in Landgasthaus zur Quelle
waar volgens mij een paar gasten niet op de buik konden slapen! Wat een
lekker ding liep daar achter de bar. Even snel ontbijten, wat mij nu
gelukkig wel lukte. Voelde me 10x beter dan de dag er voor. Dan begint het
vaste ritueel weer. Bagage weer op de motor maken. Dan weer met de motor van
Johan aan de gang, eerst starten dan start ie en slaat hij af om dan ook
niks meer te doen. Dus opnieuw proberen geen enkel positief geluid komt er
uit. Dan maar duwen, dat werkt ook niet. Volgende poging, de bougie er uit
om te kijken als er wel een vonk is. Bougie weer terug, weer proberen te
starten. Je snapt het al, nog steeds niks. Als laatste kans maar weer duwen.
Als of die Honda ook zat is van dat gezeik. Slaat hij wonderwel aan om dan
ook nog te blijven lopen. Mooi spul hè zo`n motor!
Maar in die tussen tijd liep er nog
iemand rond met een iets verhoogde hartslag. Die was namelijk zijn sleutels
kwijt van de motor. Hij had wel reserve sleutels bij zich, maar dat zinde
hem toch niet. Na dat ie alle broekzakken en tassen waren gecontroleerd,
werden de bloempotten ook nog omgekeerd. Dacht zeker dat ze daar onder
lagen, net als thuis. Maar ze waren gewoon even in bewaring genomen door een
vriendelijke gozer. Na even wat vriendelijke blikken na elkaar te hebben
geworpen. Die waren trouwens zo vriendelijk dat Luciano zijn zonnebril het
niet overleefde! Konden we ons klaar maken voor vertrek.
Onze voorrijder Ronald stuurde ons over
mooie wegen, maar het weer zat niet echt mee. Het was koud en nat, en dat is
wel jammer als je van die mooie stuur wegen tegen komt. Sommige stukken
waren droog, dan moest de schade even worden in gehaald. Dan is het wel leuk
als je met een bekent clubje achterin zit. Even de gaten weer dicht rijden,
die 9 van de 10x door ons zelf zijn ontstaan. Hè Jan even 1 of 2 vingers en
met de bek op het stuur en gas! Maar zo komen we wel ergens terecht voor een
bakkie koffie. Moeders daar wil de keurig gedekte tafels wel afruimen om
voor ons ruimte maken. Maar dat is niet nodig volgens de leiding gevende
heerschapen. Gevoel tempratuur is ook wel rond het vriespunt, dan kan je ook
best buiten zitten. Nu ik dit schrijf begrijp ik ook waarom dat ik nog
steeds hoest! Van daar gaan we nog verder omhoog en dus nog kouder, maar wel
mooi om te rijden. Zo komen we bij een restaurant terecht, maar daar worden
we vrolijk door gestuurd. Dus even een klein rukkie en we zijn bij de
volgende tent. Nog wel een bikers trefpunkt ook. Kan bijna niet mis gaan. Na
de warme chocomelk is het wachten op het eten. Maar met 29 personen is het
schijnbaar nog een hele klus voor die kokkin om ons wat voor te zetten. In
tussen tijd wil de ventilator niet aan, dus gaat de beste man van de club er
even na kijken. Maar als er een foto van de man in actie wordt gemaakt,
denkt ie toch echt dat er kortsluiting is. We hebben hem nog nooit zo snel
zijn handen zien terug trekken. De serveerster komt om de 10min even wat
eten brengen, daar zit de gang dus goed in! Anjo krijgt tot zijn verrassing
nog een spiegei op z`n bord. Die hoorde nog bij de maaltijd, mooi dat ze dat
even goed op elkaar hadden afgestemd.
Zo zakken we weer richting onze
overnachtingadres, het is even wat droger geworden. Daar door worden de
pakken weer mooi droog. Aangekomen in Winterberg is het afpakken van de
bagage en naar de kamer. Lig deze keer met een mooi stel op de kamer, Chris,
Herman, Johan, Martin en Wim. Er staat 4 bedden en een bankje maar er komen
nog 2 slaap plekken bij! Dat is een zorg voor later eerst naar beneden voor
een biertje. Na het eten is het even zitten, maar de plannen waren om nog
even het dorp in te gaan. Aangezien wij manen van het woord zijn, is het ook
rap die kant op. De Ierse pub The Blackwater daar moesten we heen volgens de
lokale helden. Met een mooie stel die kant op. Dus lekker aan het bier
jagermeister baco en cola. Dus de kou werd wel verdreven, anders ook wel
door het vrouwelijke schoon. Was er nog en stel meiden met vrijgezellen
feest, die waren met wat kleine dingen aan het verkopen. Nou die kregen
zeker even de aandacht van ons, moesten toch even die handel checken. Was
nog even een discussie over wat het was deo en kauwgum of drank en
condooms. Chris en Rene hebben het even getest, dus die drank ging zo op en
de condooms zijn niet in gebruiksaanwijzing beschreven manier gebruikt. Rene
had die avond geen last dat zijn haar niet in model bleef zitten. Strak spul
hè!
We zijn zo rond 1uur richting de keet
gegaan, Luciano en Raymond sliepen op een ander plek. Wim en ik komen boven op onze kamer, ik kijk eens naar
me bed dus die bank. Ligt Johan daar al lekker te ronken blijft niet veel
plek over maar het ging. Eerst nog even Martin even de neus dicht knijpen.
Dan is er een stil van de 4 man, nu wij de doppen in de oren en liggen.
Wordt op een gegeven moment wakker die doppen irriteren toch, even een er
uit. TERRING wat een herrie snel weer terug gedaan. STILTE
FILIP
DAG 4: BERT
He, he, daar is ie dan, het verslag van
dag vier. Het voordeel van even laten bezinken is dat je de hoogtepunten
onthoudt. Maar hoogtepunten zijn lang niet altijd positief. Eerst de dikke
minnen, hebben we dat gehad: De vierde dag is de laatste dag. Het had wel
langer mogen duren. Met Wim ben ik jaloers op Karl en Bernd, die op weg zijn
naar zuidelijker oorden en vooral warmer weer. De foto’s elders op de site
spreken voor zich. Mooi bruggetje naar de andere min. Het is nat en koud!!!
Jan Willem meldde op enig moment dat het slechts 7 ºC was. Bij het verlaten
van het Sauerland, in de afdaling naar Lippstadt voelde je het per kilometer
warmer worden. De koffie en de keuze uit wel 50 verschillende Torten
verwarmde nog meer. Hoogtepunten waren er genoeg. De route door Sauerland
werd perfect voorgereden door Gerben. De kleine, slingerende, op en neer
gaande weggetjes met weinig tegenliggers zijn een genot om te rijden.
Onderweg zag ik in Obersorpe een bordje “Motorhotel” langs de weg. De
gedachten gaan direct naar volgend jaar, onthouden en opzoeken op Internet
prent ik me in. De lange afdaling uit Sauerland was een geweldige route. Er
werd flink aan getrokken gezien de afstand tussen de rijders. Beneden
verzamelden we ons weer om een rondleiding door de omgeving te krijgen.
Kleine weggetjes omhoog en vervolgens dezelfde weggetjes omlaag. Een
routeplanner weet nog lang niet alles. Na Sauerland volgen de wat bredere
wegen naar het noorden. We scheren langs het Teutoburgerwald, op zoek naar
een eetgelegenheid. Bij binnenkomst krijgen de twee jeugdige dames rode
konen van de grootte van de groep. Om hen terwille te zijn besluiten we om
voor fastfood te kiezen, geen uitgebreide gerechten want dat zullen ze niet
overleven. Door het opnemen van de bestellingen en het bedienen voor onze
rekening te nemen lukt het toch om de honger te stillen. Intussen repareert
Jan Willem (wat handig, een garageman in de club) de koppeling van Frits. En
dan volgt onvermijdelijk de A13 op weg naar huis. Enkele keren wordt de
groep ingehaald door zeer snelle motorrijders, maar daarvoor is de A31 ook
aangelegd. Bij de laatste benzinepomp probeert een duitse automobilist ons
nog een tankbeurt in de maag te splitsen, maar de verwijzing naar de
videocontrole vrijwaart ons van dit ongewenste gedrag. Even terugkijkend
naar de hele tocht kan maar een conclusie worden getrokken: het was weer
geweldig! We hebben bewezen dat je met een groep van bijna 30 motoren dwars
door een grote stad kunt rijden zonder elkaar uit het oog te verliezen.
Alles bleef heel en er zijn geen ongelukken gebeurt, dat is altijd lekker om
achteraf vast te kunnen stellen. Volgend jaar gaan we er weer een evenement
van maken, misschien een dagje extra. Kijk op de website en geef je mening!
Bert Brals
terug
